Όταν το παιδί πιάνει πρώτη φορά ρακέτα στο Τένις

Όταν το παιδί πιάνει πρώτη φορά ρακέτα

Τι αξίζει πραγματικά να προσέξει ένας γονιός

Τη στιγμή που το παιδί μπαίνει στο γήπεδο, δεν ξεκινάει τένις. Ξεκινάει μια σχέση με το παιχνίδι, με το σώμα του και με το πώς μαθαίνει. Αν αυτό χαθεί από την αρχή, μετά κυνηγιέται για χρόνια. Αν όμως χτιστεί σωστά, το τένις γίνεται κάτι που το παιδί θέλει να κάνει, όχι κάτι που πρέπει.

Ο μεγαλύτερος πειρασμός του γονιού είναι να κοιτάξει το αποτέλεσμα. Αν χτυπάει καλά. Αν περνάει τη μπάλα. Αν μοιάζει ταλαντούχο. Στην πραγματικότητα, τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία στην αρχή. Το μόνο που μετράει είναι αν το παιδί φεύγει από το γήπεδο με χαμόγελο και αν ανυπομονεί να ξαναμπεί.

Ο προπονητής πριν από το άθλημα

Ένας καλός πρώτος προπονητής δεν φαίνεται από το πόσο τένις ξέρει, αλλά από το πώς μιλάει στο παιδί. Αν εξηγεί με υπομονή, αν αφήνει χώρο για λάθος, αν μετατρέπει το μάθημα σε παιχνίδι. Στις μικρές ηλικίες, ο στόχος δεν είναι η τεχνική τελειότητα αλλά η εμπιστοσύνη. Το παιδί πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να δοκιμάσει χωρίς να κριθεί.

Αν από την αρχή ακούει συνεχώς διορθώσεις, αν φοβάται να χάσει τη μπάλα ή να κάνει λάθος, τότε το τένις γίνεται βάρος. Και κανένα άθλημα δεν κερδίζει απέναντι σε αυτό.

Ο εξοπλισμός που δεν πρέπει να εντυπωσιάζει

Η ρακέτα δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακή. Χρειάζεται να είναι σωστή. Μικρή, ελαφριά και προσαρμοσμένη στο ύψος και τη δύναμη του παιδιού. Το ίδιο και οι μπάλες. Αν είναι πολύ σκληρές, το παιδί κουράζεται, χάνει έλεγχο και νομίζει ότι δεν τα καταφέρνει.

Όταν το παιχνίδι γίνεται δύσκολο χωρίς λόγο, το παιδί δεν σκέφτεται ότι φταίει ο εξοπλισμός. Νομίζει ότι φταίει το ίδιο.

Το πιο συνηθισμένο λάθος των γονιών

Η σύγκριση. Με άλλα παιδιά, με μεγαλύτερους, με το πώς έπαιζε ο γονιός, με το τι «θα μπορούσε να κάνει». Το παιδί ακούει τα πάντα, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι δεν ακούει. Και κάθε σύγκριση μικραίνει τη χαρά του παιχνιδιού.

Το τένις είναι ατομικό άθλημα, αλλά ξεκινάει σαν ομαδική εμπειρία με τον προπονητή και τους γονείς. Αν το περιβάλλον πιέζει, το παιδί σφίγγεται. Αν το περιβάλλον στηρίζει, το παιδί ανοίγεται.

Πότε το τένις λειτουργεί

Λειτουργεί όταν το παιδί παίζει. Όχι όταν εκτελεί. Όταν γελάει, τρέχει, χάνει μπάλες και συνεχίζει. Όταν μαθαίνει να περιμένει τη σειρά του, να συνεργάζεται, να αποδέχεται ότι κάποιες μέρες είναι καλύτερες από άλλες.

Δεν λειτουργεί όταν το παιδί νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει κάτι. Ούτε στον προπονητή, ούτε στον γονιό, ούτε στον εαυτό του.

Η ώριμη στάση του γονιού

Η καλύτερη βοήθεια είναι η ηρεμία. Ένα «μπράβο που προσπάθησες» αξίζει περισσότερο από δέκα τεχνικές παρατηρήσεις. Το παιδί δεν χρειάζεται δεύτερο προπονητή στο σπίτι. Χρειάζεται κάποιον που θα το ακούσει, θα το ρωτήσει αν πέρασε καλά και θα το αφήσει να εξελιχθεί με τον δικό του ρυθμό.

Αν το τένις ξεκινήσει έτσι, έχει πιθανότητες να μείνει για χρόνια. Αν όχι, συνήθως τελειώνει πριν προλάβει καν να αρχίσει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το σημαντικό δεν είναι αν το παιδί θα γίνει καλός παίκτης. Είναι αν θα αγαπήσει το παιχνίδι. Και αυτό ξεκινάει πάντα από το πώς το συστήνουμε.